| سوره 17 | سوره مبارکه الاسراء | صفحه 287 |
|
| ۞ قُلْ كُونُوا حِجَارَةً أَوْ حَدِيدًا (50) |
| بگو:[استخوان هاى آرد گونه شده که سهل است]شما سنگ شويد يا آهن، (50) |
| أَوْ خَلْقًا مِمَّا يَكْبُرُ فِي صُدُورِكُمْ ۚ فَسَيَقُولُونَ مَنْ يُعِيدُنَا ۖ قُلِ الَّذِي فَطَرَكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ ۚ فَسَيُنْغِضُونَ إِلَيْكَ رُءُوسَهُمْ وَيَقُولُونَ مَتَىٰ هُوَ ۖ قُلْ عَسَىٰ أَنْ يَكُونَ قَرِيبًا (51) |
| يا مخلوقى از آنچه در خاطرتان بزرگ است [باز هم برانگيخته خواهيد شد]. پس خواهند گفت: چه کسى ما را بازمى گرداند؟ بگو: آن که بار اول شما را آفريد. پس سرهاى خود را به سوى تو مى جنبانند و مى گويند: آن چه وقت است؟ بگو: شايد نزديک باشد. (51) |
| يَوْمَ يَدْعُوكُمْ فَتَسْتَجِيبُونَ بِحَمْدِهِ وَتَظُنُّونَ إِنْ لَبِثْتُمْ إِلَّا قَلِيلًا (52) |
| روزى که شما را فرا مى خواند، پس [دعوتش را]همراه با ستايش او اجابت مى کنيد و گمان مى بريد که جز اندکى درنگ نکرده ايد. (52) |
| وَقُلْ لِعِبَادِي يَقُولُوا الَّتِي هِيَ أَحْسَنُ ۚ إِنَّ الشَّيْطَانَ يَنْزَغُ بَيْنَهُمْ ۚ إِنَّ الشَّيْطَانَ كَانَ لِلْإِنْسَانِ عَدُوًّا مُبِينًا (53) |
| و به بندگانم بگو: آنچه را که بهترين [سخن]است بگويند. بى گمان شيطان ميان آنان آشوب و دشمنى مى افکند; همانا شيطان براى انسان دشمنى آشکار است. (53) |
| رَبُّكُمْ أَعْلَمُ بِكُمْ ۖ إِنْ يَشَأْ يَرْحَمْكُمْ أَوْ إِنْ يَشَأْ يُعَذِّبْكُمْ ۚ وَمَا أَرْسَلْنَاكَ عَلَيْهِمْ وَكِيلًا (54) |
| پروردگار شما به شما آگاه تر است; اگر بخواهد بر شما رحمت مى آورد، يا اگر بخواهد عذابتان مى کند، و ما تو را نگهبان آنان نفرستاده ايم. (54) |
| وَرَبُّكَ أَعْلَمُ بِمَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۗ وَلَقَدْ فَضَّلْنَا بَعْضَ النَّبِيِّينَ عَلَىٰ بَعْضٍ ۖ وَآتَيْنَا دَاوُودَ زَبُورًا (55) |
| و پروردگار تو به هر آن که در آسمان ها و زمين است آگاه تر است، و به راستى ما بعضى از پيامبران را بر بعضى [ديگر]برترى بخشيديم و به داوود زبور داديم. (55) |
| قُلِ ادْعُوا الَّذِينَ زَعَمْتُمْ مِنْ دُونِهِ فَلَا يَمْلِكُونَ كَشْفَ الضُّرِّ عَنْكُمْ وَلَا تَحْوِيلًا (56) |
| بگو: آنها را که جز خدا[معبود]پنداشته ايد، بخوانيد[تا ببينيد که]نه برطرف کردن زيان را از شما در اختيار دارند و نه تغيير دادن آن را. (56) |
| أُولَٰئِكَ الَّذِينَ يَدْعُونَ يَبْتَغُونَ إِلَىٰ رَبِّهِمُ الْوَسِيلَةَ أَيُّهُمْ أَقْرَبُ وَيَرْجُونَ رَحْمَتَهُ وَيَخَافُونَ عَذَابَهُ ۚ إِنَّ عَذَابَ رَبِّكَ كَانَ مَحْذُورًا (57) |
| اينهايى که [مشرکان به خدايى]مى خوانند، خود با تلاش به سوى پروردگارشان وسيله مى جويند تا کدامشان مقرب تر باشد، و اميد به رحمت او دارند و از عذابش مى ترسند، که عذاب پروردگارت حذر کردنى است. (57) |
| وَإِنْ مِنْ قَرْيَةٍ إِلَّا نَحْنُ مُهْلِكُوهَا قَبْلَ يَوْمِ الْقِيَامَةِ أَوْ مُعَذِّبُوهَا عَذَابًا شَدِيدًا ۚ كَانَ ذَٰلِكَ فِي الْكِتَابِ مَسْطُورًا (58) |
| و هيچ شهرى[از شهرهاى طغيانگر]نيست مگر اين که ما پيش از روز قيامت آن را[با عذاب استيصال]نابود مى کنيم، يا به عذابى سخت[مانند قحطى و جز آن ]گرفتارش مى سازيم; اين در آن کتاب [محفوظ نزد ما]نوشته شده است. (58) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |