| سوره 8 | سوره مبارکه الانفال | صفحه 180 |
|
| وَاذْكُرُوا إِذْ أَنْتُمْ قَلِيلٌ مُسْتَضْعَفُونَ فِي الْأَرْضِ تَخَافُونَ أَنْ يَتَخَطَّفَكُمُ النَّاسُ فَآوَاكُمْ وَأَيَّدَكُمْ بِنَصْرِهِ وَرَزَقَكُمْ مِنَ الطَّيِّبَاتِ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ (26) |
| و به ياد آوريد وقتى را که شما گروهى اندک بوديد و در آن سرزمين به ناتوانى کشيده شده بوديد، و مى ترسيديد که مردم شما را بربايند، پس خدا شما را پناه داد و با نصرت خود تأييدتان کرد و از چيزهاى دلپذير به شما عطا نموده باشد که شکرگزارى کنيد. (26) |
| يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَخُونُوا اللَّهَ وَالرَّسُولَ وَتَخُونُوا أَمَانَاتِكُمْ وَأَنْتُمْ تَعْلَمُونَ (27) |
| اى کسانى که ايمان آورده ايد! به خدا و رسول او خيانت نکنيد و [نيز ]در امانت هاى خود با آنکه مى دانيد خيانت نکنيد. (27) |
| وَاعْلَمُوا أَنَّمَا أَمْوَالُكُمْ وَأَوْلَادُكُمْ فِتْنَةٌ وَأَنَّ اللَّهَ عِنْدَهُ أَجْرٌ عَظِيمٌ (28) |
| و بدانيد که اموال و اولاد شما فقط وسيله امتحانند، و اينکه خداست که اجرى بزرگ نزد او است. (28) |
| يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنْ تَتَّقُوا اللَّهَ يَجْعَلْ لَكُمْ فُرْقَانًا وَيُكَفِّرْ عَنْكُمْ سَيِّئَاتِكُمْ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ۗ وَاللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ (29) |
| اى کسانى که ايمان آورده ايد! اگر از خدا پروا کنيد، براى شما وسيله تشخيص حق از باطل قرار مى دهد و گناهانتان را مى زدايد، و شما را مى آمرزد، و خدا داراى فضل بزرگ است. (29) |
| وَإِذْ يَمْكُرُ بِكَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِيُثْبِتُوكَ أَوْ يَقْتُلُوكَ أَوْ يُخْرِجُوكَ ۚ وَيَمْكُرُونَ وَيَمْكُرُ اللَّهُ ۖ وَاللَّهُ خَيْرُ الْمَاكِرِينَ (30) |
| و [ياد کن ]وقتى را که کافران درباره تو نيرنگ مى کردند که تو را به بند کشند يا بکشند يا [از مکّه ]بيرونت کنند. آنان نيرنگ مى کنند، و خدا تدبير مى کند، و خدا بهترين تدبير کنندگان است. (30) |
| وَإِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِمْ آيَاتُنَا قَالُوا قَدْ سَمِعْنَا لَوْ نَشَاءُ لَقُلْنَا مِثْلَ هَٰذَا ۙ إِنْ هَٰذَا إِلَّا أَسَاطِيرُ الْأَوَّلِينَ (31) |
| و چون آيات ما بر آنان خوانده شود مى گويند: به خوبى شنيديم، اگر مى خواستيم، ما هم مانند اين را مى گفتيم. اين جز افسانه هاى پيشينيان نيست. (31) |
| وَإِذْ قَالُوا اللَّهُمَّ إِنْ كَانَ هَٰذَا هُوَ الْحَقَّ مِنْ عِنْدِكَ فَأَمْطِرْ عَلَيْنَا حِجَارَةً مِنَ السَّمَاءِ أَوِ ائْتِنَا بِعَذَابٍ أَلِيمٍ (32) |
| و [ياد کن ]وقتى را که گفتند: خدايا، اگر اين قرآن همان حقّ از جانب تو است، برما از آسمان سنگ بباران يا عذابى دردناک براى ما بياور. (32) |
| وَمَا كَانَ اللَّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَأَنْتَ فِيهِمْ ۚ وَمَا كَانَ اللَّهُ مُعَذِّبَهُمْ وَهُمْ يَسْتَغْفِرُونَ (33) |
| ولى خدا چنين نيست که آنان را در حاليکه تو در ميانشان هستى عذاب کند، و [نيز ]خدا بر آن نيست که عذاب کننده آنان باشد و در حاليکه آمرزش مى طلبند. (33) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |