| سوره 6 | سوره مبارکه الانعام | صفحه 130 |
|
| قُلْ أَيُّ شَيْءٍ أَكْبَرُ شَهَادَةً ۖ قُلِ اللَّهُ ۖ شَهِيدٌ بَيْنِي وَبَيْنَكُمْ ۚ وَأُوحِيَ إِلَيَّ هَٰذَا الْقُرْآنُ لِأُنْذِرَكُمْ بِهِ وَمَنْ بَلَغَ ۚ أَئِنَّكُمْ لَتَشْهَدُونَ أَنَّ مَعَ اللَّهِ آلِهَةً أُخْرَىٰ ۚ قُلْ لَا أَشْهَدُ ۚ قُلْ إِنَّمَا هُوَ إِلَٰهٌ وَاحِدٌ وَإِنَّنِي بَرِيءٌ مِمَّا تُشْرِكُونَ (19) |
| بگو: شهادت چه کسى از همه برتر است؟ بگو: خدا ماين من و شما شاهد است، و اين قرآن به من وحى شده است تا به وسيله آن به شما و هر که [اين قرآن به او ]برسد اخطار کنم. آيا راستى شما شهادت مى دهى که با خدا معبودان ديگرى است؟ بگو: من شهادت نمى دهم. بگو: جز اين نيست که او معبودى يگانه است، و بى ترديد من از آنچه شما [به وسيله آن ]شرک مىورزيد بيزارم. (19) |
| الَّذِينَ آتَيْنَاهُمُ الْكِتَابَ يَعْرِفُونَهُ كَمَا يَعْرِفُونَ أَبْنَاءَهُمُ ۘ الَّذِينَ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ فَهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ (20) |
| آنان که کتابشان داده ايم پيامبر را مى شناسند همان گونه که فرزندان خود را مى شناسند. کسانى که [سرمايه فطرت ]خود را از دست داده اند به همين علّت ايمان نمى آورند. (20) |
| وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرَىٰ عَلَى اللَّهِ كَذِبًا أَوْ كَذَّبَ بِآيَاتِهِ ۗ إِنَّهُ لَا يُفْلِحُ الظَّالِمُونَ (21) |
| و کيست ستمکارتر از کسى که بر خدا دروغ ببندد يا آيات او را تکذيب کند؟ يقيناً ستمکاران ظفرمند نمى شوند. (21) |
| وَيَوْمَ نَحْشُرُهُمْ جَمِيعًا ثُمَّ نَقُولُ لِلَّذِينَ أَشْرَكُوا أَيْنَ شُرَكَاؤُكُمُ الَّذِينَ كُنْتُمْ تَزْعُمُونَ (22) |
| و [ياد کن ]روزى را که همه آنان را محشور مى کنيم، سپس به کسانى که شرک ورزيده اند مى گوييم: کجايند شريکان شما که مى پنداشتيد [شريک خدايند]؟ (22) |
| ثُمَّ لَمْ تَكُنْ فِتْنَتُهُمْ إِلَّا أَنْ قَالُوا وَاللَّهِ رَبِّنَا مَا كُنَّا مُشْرِكِينَ (23) |
| سپس [عاقبت ]فتنه و شرک آنان چيزى جز اين نيست که مى گويند: به خدا پروردگارمان قَسَم که ما مشرک نبوديم. (23) |
| انْظُرْ كَيْفَ كَذَبُوا عَلَىٰ أَنْفُسِهِمْ ۚ وَضَلَّ عَنْهُمْ مَا كَانُوا يَفْتَرُونَ (24) |
| ببين چگونه بر خود دروغ مى بندند و آنچه [به وسيله آن به خدا ]افترا مى بستند از دستشان مى رود. (24) |
| وَمِنْهُمْ مَنْ يَسْتَمِعُ إِلَيْكَ ۖ وَجَعَلْنَا عَلَىٰ قُلُوبِهِمْ أَكِنَّةً أَنْ يَفْقَهُوهُ وَفِي آذَانِهِمْ وَقْرًا ۚ وَإِنْ يَرَوْا كُلَّ آيَةٍ لَا يُؤْمِنُوا بِهَا ۚ حَتَّىٰ إِذَا جَاءُوكَ يُجَادِلُونَكَ يَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُوا إِنْ هَٰذَا إِلَّا أَسَاطِيرُ الْأَوَّلِينَ (25) |
| و برخى از آنان کسانى هستند که [هنگام قرائت قرآن ]به تو گوش مى دهند ولى ما [به سبب اصرارشان بر گناه ]سرپوش هايى بر قلب هايشان نهاده ايم که آن را نمى فهمند و گوش هايشان را سنگين کرده ايم [که آن را نمى شنوند ]و اگر هر آيتى را ببينند به آن ايمان نمى آورند تا آنجا که وقتى نزدت مى آيند و مى خواهند با تو جدال کنند آنان که کفر ورزيده اند مى گويند: اين (قرآن) جز افسانه هاى پيشينيان نيست. (25) |
| وَهُمْ يَنْهَوْنَ عَنْهُ وَيَنْأَوْنَ عَنْهُ ۖ وَإِنْ يُهْلِكُونَ إِلَّا أَنْفُسَهُمْ وَمَا يَشْعُرُونَ (26) |
| و آنان از [گوش دادن به سخن ]پيامبر نهى مى کنند و خود از آن دورى مى نمايند، و جز خودشان را هلاک نمى سازند و درک نمى کنند. (26) |
| وَلَوْ تَرَىٰ إِذْ وُقِفُوا عَلَى النَّارِ فَقَالُوا يَا لَيْتَنَا نُرَدُّ وَلَا نُكَذِّبَ بِآيَاتِ رَبِّنَا وَنَكُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ (27) |
| و اگر ببينى وقتى که بر آتش نگاه داشته مى شوند پس مى گويند: اى کاش [به دنيا ]بازگردانده مى شديم و آيات پروردگارمان را تکذيب نمى کرديم و از مؤمنان مى بوديم. (27) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |