| سوره 2 | سوره مبارکه البقرة | صفحه 11 |
|
| قَالُوا ادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُبَيِّنْ لَنَا مَا هِيَ إِنَّ الْبَقَرَ تَشَابَهَ عَلَيْنَا وَإِنَّا إِنْ شَاءَ اللَّهُ لَمُهْتَدُونَ (70) |
| گفتند: به خاطر ما پروردگارت را بخوان تا براى ما بيان کند که آن چگونه است؟ چون اين گاو بر ما مشتبه شده است و ما ـ اگر خدا بخواهد ـ حتماً هدايت خواهيم يافت. (70) |
| قَالَ إِنَّهُ يَقُولُ إِنَّهَا بَقَرَةٌ لَا ذَلُولٌ تُثِيرُ الْأَرْضَ وَلَا تَسْقِي الْحَرْثَ مُسَلَّمَةٌ لَا شِيَةَ فِيهَا ۚ قَالُوا الْآنَ جِئْتَ بِالْحَقِّ ۚ فَذَبَحُوهَا وَمَا كَادُوا يَفْعَلُونَ (71) |
| گفت: او مى گويد: آن گاوى است که نه رام است تا زمين را شخم زند و نه کشت را آب مى دهد بى عيب است و هيچ نشانه اى از رنگ ديگر در آن نيست گفتند: اکنون حق را آوردى. پس آن را ذبح کردند و نزديک بود اين کار را انجام ندهند. (71) |
| وَإِذْ قَتَلْتُمْ نَفْسًا فَادَّارَأْتُمْ فِيهَا ۖ وَاللَّهُ مُخْرِجٌ مَا كُنْتُمْ تَكْتُمُونَ (72) |
| و ]ياد کنيد[ وقتى را که شخصى را کشتيد و درباره آن به مشاجره پرداختيد و خدا آنچه را کتمان مى کرديد آشکار ساخت. (72) |
| فَقُلْنَا اضْرِبُوهُ بِبَعْضِهَا ۚ كَذَٰلِكَ يُحْيِي اللَّهُ الْمَوْتَىٰ وَيُرِيكُمْ آيَاتِهِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ (73) |
| پس گفتيم: پاره اى از گاو را به کشته بزنيد ]تا زنده شود و قاتل را معرّفى کند [اينگونه خدا مردگان را زنده مى کند و آياتش را به شما مى نماياند، باشد که عقل خود را به کار گيريد. (73) |
| ثُمَّ قَسَتْ قُلُوبُكُمْ مِنْ بَعْدِ ذَٰلِكَ فَهِيَ كَالْحِجَارَةِ أَوْ أَشَدُّ قَسْوَةً ۚ وَإِنَّ مِنَ الْحِجَارَةِ لَمَا يَتَفَجَّرُ مِنْهُ الْأَنْهَارُ ۚ وَإِنَّ مِنْهَا لَمَا يَشَّقَّقُ فَيَخْرُجُ مِنْهُ الْمَاءُ ۚ وَإِنَّ مِنْهَا لَمَا يَهْبِطُ مِنْ خَشْيَةِ اللَّهِ ۗ وَمَا اللَّهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ (74) |
| باز هم قلب هاى شما پس از آن سخت شد ]به گونه اى[ که آنها مانند سنگ ها يا سخت تر بودند. و همانا بعضى از سنگ ها چنانند که نهرها از آنها بيرون مى جهد، و بعضى از آنها چنانند که مى شکافند و آب از آنها بيرون مى آيد، و بعضى از آنها چنانند که از خشيت خدا سقوط مى کنند و خدا از آنچه مى کنيد هرگز غافل نيست. (74) |
| ۞ أَفَتَطْمَعُونَ أَنْ يُؤْمِنُوا لَكُمْ وَقَدْ كَانَ فَرِيقٌ مِنْهُمْ يَسْمَعُونَ كَلَامَ اللَّهِ ثُمَّ يُحَرِّفُونَهُ مِنْ بَعْدِ مَا عَقَلُوهُ وَهُمْ يَعْلَمُونَ (75) |
| پس آيا شما ]مسلمانان[ طمع داريد که ]يهوديان [سخن شما را باور کنند در حالى که گروهى از آنان سخن خدا را مى شنيدند سپس آن را بعد از فهميدنش تحريف مى کردند در حالى که مى دانستند ]کارشان درست نيست [ (75) |
| وَإِذَا لَقُوا الَّذِينَ آمَنُوا قَالُوا آمَنَّا وَإِذَا خَلَا بَعْضُهُمْ إِلَىٰ بَعْضٍ قَالُوا أَتُحَدِّثُونَهُمْ بِمَا فَتَحَ اللَّهُ عَلَيْكُمْ لِيُحَاجُّوكُمْ بِهِ عِنْدَ رَبِّكُمْ ۚ أَفَلَا تَعْقِلُونَ (76) |
| و هنگامى که با مؤمنان برخورد مى کنند مى گويند: ايمان آورده ايم و هنگامى که بعضى شان با بعضى خلوت مى کنند مى گويند: آيا آنچه را خدا بر شما گشوده است براى آنان (مسلمانان) باز مى گوييد تا به وسيله آن نزد پروردگارتان با شما محاجّه کنند؟ پس آيا عقل خود را به کار نمى گيريد؟ (76) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |