| سوره 54 | سوره مبارکه القمر | صفحه 530 |
|
| وَنَبِّئْهُمْ أَنَّ الْمَاءَ قِسْمَةٌ بَيْنَهُمْ ۖ كُلُّ شِرْبٍ مُحْتَضَرٌ (28) |
| و آنان را خبر ده که آب آشاميدني ميان آنان و ماده شتر تقسيم شده است؛ هريک در زمان نوبت خود بر سر آب حاضر شوند. (28) |
| فَنَادَوْا صَاحِبَهُمْ فَتَعَاطَىٰ فَعَقَرَ (29) |
| پس آنان يارشان را [که براي پي کردن ناقه آماده کرده بودند] فرا خواندند و [او] دست به کار شد و [ماده شتر را] پي کرد. (29) |
| فَكَيْفَ كَانَ عَذَابِي وَنُذُرِ (30) |
| پس عذاب و هشدارهايم چگونه بود؟ (30) |
| إِنَّا أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ صَيْحَةً وَاحِدَةً فَكَانُوا كَهَشِيمِ الْمُحْتَظِرِ (31) |
| ما بر آنان يک فرياد مرگبار فرستاديم، پس همه آنان به صورت گياه خشکي که در آغل چهارپايان جمع مي کنند، درآمدند. (31) |
| وَلَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ (32) |
| و يقيناً ما قرآن را براي پند گرفتن آسان کرديم، پس آيا پند گيرنده اي هست؟ (32) |
| كَذَّبَتْ قَوْمُ لُوطٍ بِالنُّذُرِ (33) |
| قوم لوط بيم دهندگان را تکذيب کردند. (33) |
| إِنَّا أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ حَاصِبًا إِلَّا آلَ لُوطٍ ۖ نَجَّيْنَاهُمْ بِسَحَرٍ (34) |
| ما بر آنان توفاني سخت که با خود ريگ و سنگ مي آورد فرستاديم [در نتيجه همه را هلاک کرد]، مگر خاندان لوط را که سحرگاهان نجاتشان داديم. (34) |
| نِعْمَةً مِنْ عِنْدِنَا ۚ كَذَٰلِكَ نَجْزِي مَنْ شَكَرَ (35) |
| [اين] نعمت و رحمتي از سوي ما بود، اين گونه کسي را که سپاس گزار است، پاداش مي دهيم. (35) |
| وَلَقَدْ أَنْذَرَهُمْ بَطْشَتَنَا فَتَمَارَوْا بِالنُّذُرِ (36) |
| به راستي لوط آنان را به مؤاخذه سخت ما بيم داده بود، ولي [آنان با وي] در بيمها و هشدارها [يش] سرسختانه مجادله و ستيزه کردند. (36) |
| وَلَقَدْ رَاوَدُوهُ عَنْ ضَيْفِهِ فَطَمَسْنَا أَعْيُنَهُمْ فَذُوقُوا عَذَابِي وَنُذُرِ (37) |
| و از ميهمانانش [که در حقيقت فرشتگان ما بودند] کام جويي خواستند، در نتيجه ديدگانشان را محو و نابينا کرديم؛ پس [گفتيم: طعمِ] عذاب و هشدارهايم را بچشيد. (37) |
| وَلَقَدْ صَبَّحَهُمْ بُكْرَةً عَذَابٌ مُسْتَقِرٌّ (38) |
| به يقين در سپيده دم عذابي پيگير و پايدار به آنان رسيد. (38) |
| فَذُوقُوا عَذَابِي وَنُذُرِ (39) |
| پس [گفتيم: طعمِ] عذاب و هشدارهايم را بچشيد. (39) |
| وَلَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ (40) |
| و يقيناً ما قرآن را براي پند گرفتن آسان کرديم، پس آيا پند گيرنده اي هست؟ (40) |
| وَلَقَدْ جَاءَ آلَ فِرْعَوْنَ النُّذُرُ (41) |
| و همانا براي فرعونيان بيم دهندگان آمدند. (41) |
| كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا كُلِّهَا فَأَخَذْنَاهُمْ أَخْذَ عَزِيزٍ مُقْتَدِرٍ (42) |
| [آنان] همه معجزات و آيات ما را تکذيب کردند؛ در نتيجه آنان را [به عذابي سخت] گرفتيم، گرفتن توانايي شکست ناپذير و نيرومند. (42) |
| أَكُفَّارُكُمْ خَيْرٌ مِنْ أُولَٰئِكُمْ أَمْ لَكُمْ بَرَاءَةٌ فِي الزُّبُرِ (43) |
| آيا کافران [شهر] شما از اقوامي که برشمرديم، بهتر و برترند [تا به سبب بهتري و برتري مصون از عذاب باشند؟] يا براي شما در کتاب هاي آسماني امان نامه اي هست [که هر جرمي را مرتکب شويد عذابي نخواهيد داشت؟!] (43) |
| أَمْ يَقُولُونَ نَحْنُ جَمِيعٌ مُنْتَصِرٌ (44) |
| يا [آنکه] مي گويند: ما گروهي متحد و پشتيبان يکديگريم [که هرکس بخواهد آسيبي به ما رساند، با قدرت هرچه تمام تر از او انتقام مي گيريم؟] (44) |
| سَيُهْزَمُ الْجَمْعُ وَيُوَلُّونَ الدُّبُرَ (45) |
| به زودي [اين] گروه [متحد در جنگي که خود بر ضد مؤمنان تدارک مي بينند] شکست مي خورند و پشت کنان مي گريزند. (45) |
| بَلِ السَّاعَةُ مَوْعِدُهُمْ وَالسَّاعَةُ أَدْهَىٰ وَأَمَرُّ (46) |
| بلکه وعده گاهشان قيامت است، و قيامت هولناک تر و تلخ تر است. (46) |
| إِنَّ الْمُجْرِمِينَ فِي ضَلَالٍ وَسُعُرٍ (47) |
| بي ترديد گنهکاران در گمراهي و انحراف و در آتش افروخته اند. (47) |
| يَوْمَ يُسْحَبُونَ فِي النَّارِ عَلَىٰ وُجُوهِهِمْ ذُوقُوا مَسَّ سَقَرَ (48) |
| روزي که با صورت در آتش کشيده مي شوند [و به آنان مي گويند:] سوزندگي و عذاب دردناک دوزخ را بچشيد. (48) |
| إِنَّا كُلَّ شَيْءٍ خَلَقْنَاهُ بِقَدَرٍ (49) |
| ما هر چيزي را به اندازه آفريديم. (49) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |