فرهنگ (هنر ، شعر ، ادبیات و ...) همه برای ترویج زیبایی ، دانایی و خوبی هستند

زیبایی و دانایی هر دو خوب هستند و خوب بودن برای همه ممکن است. خوب و شاد باشید

صفحه اصلی >> Cultural Part - بخش فرهنگي >> قرآن ترجمه الهی قمشه ای

قرآن ترجمه الهی قمشه ای

سوره 67

سوره مبارکه الملك

صفحه 564
فَلَمَّا رَأَوْهُ زُلْفَةً سِيئَتْ وُجُوهُ الَّذِينَ كَفَرُوا وَقِيلَ هَٰذَا الَّذِي كُنْتُمْ بِهِ تَدَّعُونَ (27)
و هنگامى که آن وعده را نزديک ببينند ، چهره کسانى که آن را انکار مى کردند اندوهبار مى شود و آثار ناکامى و نوميدى در آنها آشکار مى گردد و به آنان گفته مى شود : اين است همان چيزى که پيوسته آن را مى طلبيديد و مى گفتيد : اين وعده کى فرا مى رسد ؟ (27)
قُلْ أَرَأَيْتُمْ إِنْ أَهْلَكَنِيَ اللَّهُ وَمَنْ مَعِيَ أَوْ رَحِمَنَا فَمَنْ يُجِيرُ الْكَافِرِينَ مِنْ عَذَابٍ أَلِيمٍ (28)
اى پيامبر ، به آنان که همواره حوادث ناگوار را براى تو و پيروانت آرزو مى کنند بگو : به من خبر دهيد ، اگر خدا مرا و هر که را با من است نابود کند يا ما را مورد رحمت قرار دهد ، چه کسى شما کافران را پناه مى دهد و از عذابى دردناک مى رهاند ؟ (28)
قُلْ هُوَ الرَّحْمَٰنُ آمَنَّا بِهِ وَعَلَيْهِ تَوَكَّلْنَا ۖ فَسَتَعْلَمُونَ مَنْ هُوَ فِي ضَلَالٍ مُبِينٍ (29)
بگو : آن کسى که من شما را به بى همتا دانستن او فرا مى خوانم و شما از او مى خواهيد که مرا هلاک کند ، همان خداى رحمان است که ما به او ايمان آورده و فقط بر او توکل کرده ايم . پس به زودى خواهيد دانست که از ما و شما چه کسى در گمراهى آشکارى قرار داشته است . (29)
قُلْ أَرَأَيْتُمْ إِنْ أَصْبَحَ مَاؤُكُمْ غَوْرًا فَمَنْ يَأْتِيكُمْ بِمَاءٍ مَعِينٍ (30)
بگو : به من خبر دهيد ، اگر آب ] مورد نياز [ شما در زمين فرو رود ، چه کسى آبى روان براى شما خواهد آورد ؟ (30)
سوره 68

سوره مبارکه القلم

 
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
به نام خداوند بخشنده مهربان
ن ۚ وَالْقَلَمِ وَمَا يَسْطُرُونَ (1)
نون . سوگند به قلم و آنچه با قلم مى نويسند ، (1)
مَا أَنْتَ بِنِعْمَةِ رَبِّكَ بِمَجْنُونٍ (2)
که تو در پرتو نعمتِ رسالتى که پروردگارت به تو عطا کرده است ، به جنون مبتلا نيستى و نخواهى شد . (2)
وَإِنَّ لَكَ لَأَجْرًا غَيْرَ مَمْنُونٍ (3)
و قطعاً براى تو پاداشى پايان ناپذير خواهد بود . (3)
وَإِنَّكَ لَعَلَىٰ خُلُقٍ عَظِيمٍ (4)
و راستى تو خلق و خويى نيکو و والا دارى . (4)
فَسَتُبْصِرُ وَيُبْصِرُونَ (5)
به زودى تو مى بينى و آنان نيز خواهند ديد ، (5)
بِأَيْيِكُمُ الْمَفْتُونُ (6)
که کدام يک از شما بى خرد و گرفتار جنونند . (6)
إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنْ ضَلَّ عَنْ سَبِيلِهِ وَهُوَ أَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِينَ (7)
همانا پروردگارت به کسى که از راه او منحرف شده داناتر است ، و همو به کسانى که ره يافته اند آگاه تر است . (7)
فَلَا تُطِعِ الْمُكَذِّبِينَ (8)
پس اى پيامبر ، از آنان که تو را دروغ پرداز شمردند پيروى مکن . (8)
وَدُّوا لَوْ تُدْهِنُ فَيُدْهِنُونَ (9)
آنان دوست دارند که تو در کارِ دين خود کوتاهى کنى و اندک گرايشى به آيينشان نشان دهى در اين صورت آنان هم در دين خود مسامحه مى کنند و به دين تو اندک گرايشى نشان مى دهند . (9)
وَلَا تُطِعْ كُلَّ حَلَّافٍ مَهِينٍ (10)
تو نبايد پيروى کنى از هر کسى که بسيار قسم مى خورد ، کم خرد و کوته انديش است ، (10)
هَمَّازٍ مَشَّاءٍ بِنَمِيمٍ (11)
بسيار عيبجو و سخن چين است و حرفِ اين و آن را براى فسادگرى به ديگران مى رساند; (11)
مَنَّاعٍ لِلْخَيْرِ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ (12)
بازدارنده مردم از کار خير است و تجاوزکار و گناه پيشه است; (12)
عُتُلٍّ بَعْدَ ذَٰلِكَ زَنِيمٍ (13)
علاوه بر اين صفات زشت ، درشت خوى و بى ريشه است . (13)
أَنْ كَانَ ذَا مَالٍ وَبَنِينَ (14)
او به سبب اين که مال دارد و از پسرانى چند برخوردار است ، گرفتار اين صفات زشت شده است . (14)
إِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِ آيَاتُنَا قَالَ أَسَاطِيرُ الْأَوَّلِينَ (15)
هنگامى که آيات ما بر او تلاوت شود مى گويد : اينها افسانه هايى است که مردم نخستين بافته اند . (15)
صفحه آخرصفحه بعدصفحه 564صفحه قبلصفحه اول
(کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده)


انتخاب ترجمهانتخاب سورهبرو به صفحه 

اندیشه پاک
با ما منشین اگر نه بدنام شوی
ما عاشق و رند و مست و عالم سوزیم با ما منشین اگر نه بدنام شوی (حافظ)

عیب می جمله چو گفتی، هنرش نیز بگو نفی حکمت مکن از بهر دلِ عامی چند (حافظ)

گر مرید راه عشقی ترک بدنامی مکن شیخ صنعان خرقه رهن خانه خمار داشت (حافظ)

عشق را بنیاد بر بد نامیست هرک ازین سر سرکشد از خامیست (عطار)

بدنامی در عشق و معرفت به هم گره خورده و این نیاز به توضیح دارد چراکه عوام از صورت واژه ی بدنامی فکر می کنند که حتما چیز بدی است، در حالی که اتفاقا منظور همین است که کسی که سالک راه عشق و حقیقت است نباید به بدنامی در نظر عوام توجه کند که:
اولا همیشه عوام هستند و از سر خامی عمل دیگران را قضاوت می کنند در حالی که قضاوت تنها به عهده خداست
ثانیا حتی در بُعد اجتماعی اگر عاشق مثلا از ترس از دست دادن غرور و یا بدنامی در عشق کوتاهی کند چیزی جز پشیمانی بدست نمی آورد ولی متاسفانه تا پشیمانی را تجربه نکند این را نمی فهمد مگر به نصایح بزرگان تاریخ از جمله همین عطار و حافظ و سعدی ... گوش کند و با مواجه با ترس خود از پشیمانی دوری کند. حالا در بعد ماورای تصور انسان در اوج معرفت باید دید کوتاهی در عشق حق چه میزان حسرت و پشیمانی به دنبال خواهد داشت (که اصلا جهنم همین است که از درون ما را می سوزاند) و برای همین عرفا تاکید می کنند از بدنامی در نظر عوام نترسید و پای در وادی عاشقی و حقیقت بگذارید اگر مرد و زن این راهید وگرنه به عاقلی و بازی خود مشغول باشید که ای عقل تو کودکی برو بازی کن (مولانا)
ثالثا ما باید تکلیف خود را مشخص کنیم که ما چند خدا داریم اگر یک خدا داریم که از دل ما آگاه است باید به او پاسخگو باشیم و هر کاری که مطابق با دلداری و پرهیز از دل آزاری است انجام دهیم که تنها خود و خدا از دل خویش آگاهیم ولی از دل پر غرض عامی و برخی از مردم آگاه نیستیم که چه غرضی در سر می پرورد که باید بین دلداری خدای باطن بین و دلداری عوام ظاهر بین یکی را انتخاب کنیم و اتفاقا اگر حقیقتا عاقل باشیم و آینده نگر باید دل صاحب دل را بدست آوریم و نه هیچ چیز دیگر و در این راه اگر تمام روزهای عمر خود را هم بدهیم مولانا نسخه آنرا تجویز کرده که
روزها گر رفت گو: رو باک نیست، تو بمان، ای آن که چون تو پاک نیست
اما چهارم و از همه مهمتر در آیه 53 سوره زمر خداوند می فرماید
"مبادا از رحمت خدا نااميد شويد، چرا که خدا همه گناهان حتى شرک را در صورتى که توبه کنيد مى آمرزد"
آن مهربانی که اینگونه حتی شرک را می بخشد آیا واقعا می شود بدنامی در نظر عوام را به رضای او ترجیح داد که کدام بدنامی بالاتر از شرک؟! و خدا را شکر که او هست این قرآن هست که حقایق را بازگو کند و تنها حافظ حقیقی قرآن این نکته ها می دانسته که در سخن خود اینگونه حقایق را بازگو کرده
اگر شراب خوری جرعه‌ای فشان بر خاک، از آن گناه که نفعی رسد به غیر چه باک
خاک همین عوام هستند که حافظ شراب معرفت به آنها پیش کش کرده و آن گناه هم منظور همین بدنامی است که اگر بدور از خودخواهی و برای دیگران باشد قضاوتش باخداست و در طول تاریخ چه کسانی که در مقطعی بدنام شدند ولی گذر زمان حقایق را آشکار کرد و به خواست خدا به جاودانگان پیوستند از جمله منصور حلاج و شیخ اشراق
حتی تمامی پیامبران در ابتدای دعوت خود به نوعی از بدنامی در نظر عوام دچار شدند از تهمت دیوانگی تا دروغگویی و ... و همچنین امام حسین (ع) و امام علی (ع) هم به هنگام شهادت حکومت ظالم سعی در بدنام کردنشان داشت تا ظلم خود را توجیه کند و باید گفت تنها بدنامی و گناهی که خداوند هرگز نمی بخشد ظلم و ستم است چراکه حق الناس است و باید هشیار بود که دقیقا نقطه مقابل سخن حافظ است که می گوید "از آن گناه که نفعی رسد به غیر چه باک" و ظلم در حقیقت نفعی است که به ظالم می رسد در عوض ستمی که به مظلوم می شود برای بررسی بیشتر به گلچینی از آیات قرآن در مورد ظلم توجه نمایید
خلاصه اینکه عوام ظاهر بین اصلا نمی دانند گناه و صواب حقیقی چیست و گاه امثال حُر عمری در گناه و به باطل زندگی می کنند و به خیال خام خود فکر هم می کنند که بر حق هستند تا لطف خدا باز شامل حال کدام حر از ما شود که در بیابان عالم حکیمی سر راهش قرار دهد تا او را به شراب معرفتی نجات دهد و تازه به حق بازگرداند
609607مشاهده متن کاملگلچین (2018/02/22-03:00)




زیبایی ، حقیقت ، خوبی
سازمان محک - موسسه خیریه حمایت از کودکان مبتلا به سرطان زیبایی ، حقیقت ، خوبی