فرهنگ (هنر ، شعر ، ادبیات و ...) همه برای ترویج زیبایی ، دانایی و خوبی هستند

زیبایی و دانایی هر دو خوب هستند و خوب بودن برای همه ممکن است. خوب و شاد باشید

صفحه اصلی >> Cultural Part - بخش فرهنگي >> قرآن ترجمه الهی قمشه ای

قرآن ترجمه الهی قمشه ای

سوره 83

سوره مبارکه المطففين

صفحه 589
عَلَى الْأَرَائِكِ يَنْظُرُونَ (35)
مؤمنان در حجله ها روى تخت ها نشسته و مى نگرند ، (35)
هَلْ ثُوِّبَ الْكُفَّارُ مَا كَانُوا يَفْعَلُونَ (36)
که آيا کافرانِ گنه پيشه را به آنچه مى کردند سزا داده اند ؟ (36)
سوره 84

سوره مبارکه الانشقاق

 
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
به نام خداوند بخشنده مهربان
إِذَا السَّمَاءُ انْشَقَّتْ (1)
آن گاه که آسمان از هم بشکافد ، (1)
وَأَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْ (2)
و پروردگارش را فرمان برد و سزد که چنين کند ، (2)
وَإِذَا الْأَرْضُ مُدَّتْ (3)
و آن گاه که زمين کشيده و گسترده شود ، (3)
وَأَلْقَتْ مَا فِيهَا وَتَخَلَّتْ (4)
و مردگانى را که در دل دارد بيرون افکند و از آنها تهى گردد ، (4)
وَأَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْ (5)
و پروردگارش را فرمان برد و سزد که چنين کند ، آن گاه که اين حوادث رخ دهد ، رستاخيز برپا مى شود و همگان به ديدار پروردگار خود خواهند شتافت و سزاى کردارشان را خواهند ديد . (5)
يَا أَيُّهَا الْإِنْسَانُ إِنَّكَ كَادِحٌ إِلَىٰ رَبِّكَ كَدْحًا فَمُلَاقِيهِ (6)
اى انسان ، تو با رنج و تلاشى وصف ناپذير به سوى پروردگارت روانه اى ، و سرانجام به لقاء و داورى او خواهى رسيد . (6)
فَأَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتَابَهُ بِيَمِينِهِ (7)
امّا آن کس که کارنامه اش به دست راستش داده شود ، (7)
فَسَوْفَ يُحَاسَبُ حِسَابًا يَسِيرًا (8)
به زودى با حسابى آسان کارهاى او محاسبه مى شود . (8)
وَيَنْقَلِبُ إِلَىٰ أَهْلِهِ مَسْرُورًا (9)
و شادمان به سوى کسانش ( حوريان و خدمتکاران بهشتى ) باز مى گردد . (9)
وَأَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتَابَهُ وَرَاءَ ظَهْرِهِ (10)
و امّا آن کس که کارنامه اش از پشت سرش به او داده شود ، (10)
فَسَوْفَ يَدْعُو ثُبُورًا (11)
ديرى نمى گذرد که بر خود نفرين مى کند و هلاکت خود را مى خواهد . (11)
وَيَصْلَىٰ سَعِيرًا (12)
و به آتش فروزان در مى آيد . (12)
إِنَّهُ كَانَ فِي أَهْلِهِ مَسْرُورًا (13)
چرا که او در دنيا در ميان خانواده خود سرمستى و شادمانى مى کرد . (13)
إِنَّهُ ظَنَّ أَنْ لَنْ يَحُورَ (14)
او مى پنداشت که هرگز براى حسابرسى کارهايش به سوى خدا باز نمى گردد . (14)
بَلَىٰ إِنَّ رَبَّهُ كَانَ بِهِ بَصِيرًا (15)
چرا ، بازگشت او به سوى خدا حتمى است ، و قطعاً پروردگارش به کارهاى او بيناست . (15)
فَلَا أُقْسِمُ بِالشَّفَقِ (16)
سوگند ياد مى کنم به سرخى و زردى و سفيدىِ افق هنگام غروب ، (16)
وَاللَّيْلِ وَمَا وَسَقَ (17)
و به شب و آنچه در خود گرد مى آورد ، (17)
وَالْقَمَرِ إِذَا اتَّسَقَ (18)
و به ماه چون فروغش کامل شود و بدر تمام گردد ، (18)
لَتَرْكَبُنَّ طَبَقًا عَنْ طَبَقٍ (19)
که شما انسان ها در حرکت خود به سوى خدا مراحلى را يکى پس از ديگرى خواهيد پيمود تا سرانجام به حساب اعمال و جزاى خويش برسيد . (19)
فَمَا لَهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ (20)
شگفتا ! اين انسان ها را چه شده است که ايمان نمى آورند ؟ (20)
وَإِذَا قُرِئَ عَلَيْهِمُ الْقُرْآنُ لَا يَسْجُدُونَ ۩ (21)
و هنگامى که قرآن بر آنان تلاوت شود سجده نمى کنند ؟ (21)
بَلِ الَّذِينَ كَفَرُوا يُكَذِّبُونَ (22)
قرآن نه در بيان حقايق نارساست و نه از برهان بى بهره ، بلکه کسانى که کافر شده اند ، بر کفرورزى و تکذيب ] حق [ خوى گرفته اند از اين روست که حقايق قرآن را دروغ مى انگارند . (22)
وَاللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا يُوعُونَ (23)
و خدا به آنچه در دل هاى خود نهان مى دارند داناتر است . (23)
فَبَشِّرْهُمْ بِعَذَابٍ أَلِيمٍ (24)
پس آنان را به عذابى دردناک نويد ده . (24)
إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍ (25)
ولى کسانى که ايمان آورده و کارهاى شايسته کرده اند ، براى آنان پاداشى بى منّت خواهد بود . (25)
صفحه آخرصفحه بعدصفحه 589صفحه قبلصفحه اول
(کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده)


انتخاب ترجمهانتخاب سورهبرو به صفحه 

اندیشه پاک
با ما منشین اگر نه بدنام شوی
ما عاشق و رند و مست و عالم سوزیم با ما منشین اگر نه بدنام شوی (حافظ)

عیب می جمله چو گفتی، هنرش نیز بگو نفی حکمت مکن از بهر دلِ عامی چند (حافظ)

گر مرید راه عشقی ترک بدنامی مکن شیخ صنعان خرقه رهن خانه خمار داشت (حافظ)

عشق را بنیاد بر بد نامیست هرک ازین سر سرکشد از خامیست (عطار)

بدنامی در عشق و معرفت به هم گره خورده و این نیاز به توضیح دارد چراکه عوام از صورت واژه ی بدنامی فکر می کنند که حتما چیز بدی است، در حالی که اتفاقا منظور همین است که کسی که سالک راه عشق و حقیقت است نباید به بدنامی در نظر عوام توجه کند که:
اولا همیشه عوام هستند و از سر خامی عمل دیگران را قضاوت می کنند در حالی که قضاوت تنها به عهده خداست
ثانیا حتی در بُعد اجتماعی اگر عاشق مثلا از ترس از دست دادن غرور و یا بدنامی در عشق کوتاهی کند چیزی جز پشیمانی بدست نمی آورد ولی متاسفانه تا پشیمانی را تجربه نکند این را نمی فهمد مگر به نصایح بزرگان تاریخ از جمله همین عطار و حافظ و سعدی ... گوش کند و با مواجه با ترس خود از پشیمانی دوری کند. حالا در بعد ماورای تصور انسان در اوج معرفت باید دید کوتاهی در عشق حق چه میزان حسرت و پشیمانی به دنبال خواهد داشت (که اصلا جهنم همین است که از درون ما را می سوزاند) و برای همین عرفا تاکید می کنند از بدنامی در نظر عوام نترسید و پای در وادی عاشقی و حقیقت بگذارید اگر مرد و زن این راهید وگرنه به عاقلی و بازی خود مشغول باشید که ای عقل تو کودکی برو بازی کن (مولانا)
ثالثا ما باید تکلیف خود را مشخص کنیم که ما چند خدا داریم اگر یک خدا داریم که از دل ما آگاه است باید به او پاسخگو باشیم و هر کاری که مطابق با دلداری و پرهیز از دل آزاری است انجام دهیم که تنها خود و خدا از دل خویش آگاهیم ولی از دل پر غرض عامی و برخی از مردم آگاه نیستیم که چه غرضی در سر می پرورد که باید بین دلداری خدای باطن بین و دلداری عوام ظاهر بین یکی را انتخاب کنیم و اتفاقا اگر حقیقتا عاقل باشیم و آینده نگر باید دل صاحب دل را بدست آوریم و نه هیچ چیز دیگر و در این راه اگر تمام روزهای عمر خود را هم بدهیم مولانا نسخه آنرا تجویز کرده که
روزها گر رفت گو: رو باک نیست، تو بمان، ای آن که چون تو پاک نیست
اما چهارم و از همه مهمتر در آیه 53 سوره زمر خداوند می فرماید
"مبادا از رحمت خدا نااميد شويد، چرا که خدا همه گناهان حتى شرک را در صورتى که توبه کنيد مى آمرزد"
آن مهربانی که اینگونه حتی شرک را می بخشد آیا واقعا می شود بدنامی در نظر عوام را به رضای او ترجیح داد که کدام بدنامی بالاتر از شرک؟! و خدا را شکر که او هست این قرآن هست که حقایق را بازگو کند و تنها حافظ حقیقی قرآن این نکته ها می دانسته که در سخن خود اینگونه حقایق را بازگو کرده
اگر شراب خوری جرعه‌ای فشان بر خاک، از آن گناه که نفعی رسد به غیر چه باک
خاک همین عوام هستند که حافظ شراب معرفت به آنها پیش کش کرده و آن گناه هم منظور همین بدنامی است که اگر بدور از خودخواهی و برای دیگران باشد قضاوتش باخداست و در طول تاریخ چه کسانی که در مقطعی بدنام شدند ولی گذر زمان حقایق را آشکار کرد و به خواست خدا به جاودانگان پیوستند از جمله منصور حلاج و شیخ اشراق
حتی تمامی پیامبران در ابتدای دعوت خود به نوعی از بدنامی در نظر عوام دچار شدند از تهمت دیوانگی تا دروغگویی و ... و همچنین امام حسین (ع) و امام علی (ع) هم به هنگام شهادت حکومت ظالم سعی در بدنام کردنشان داشت تا ظلم خود را توجیه کند و باید گفت تنها بدنامی و گناهی که خداوند هرگز نمی بخشد ظلم و ستم است چراکه حق الناس است و باید هشیار بود که دقیقا نقطه مقابل سخن حافظ است که می گوید "از آن گناه که نفعی رسد به غیر چه باک" و ظلم در حقیقت نفعی است که به ظالم می رسد در عوض ستمی که به مظلوم می شود برای بررسی بیشتر به گلچینی از آیات قرآن در مورد ظلم توجه نمایید
خلاصه اینکه عوام ظاهر بین اصلا نمی دانند گناه و صواب حقیقی چیست و گاه امثال حُر عمری در گناه و به باطل زندگی می کنند و به خیال خام خود فکر هم می کنند که بر حق هستند تا لطف خدا باز شامل حال کدام حر از ما شود که در بیابان عالم حکیمی سر راهش قرار دهد تا او را به شراب معرفتی نجات دهد و تازه به حق بازگرداند
609607مشاهده متن کاملگلچین (2018/02/22-03:00)




زیبایی ، حقیقت ، خوبی
سازمان محک - موسسه خیریه حمایت از کودکان مبتلا به سرطان زیبایی ، حقیقت ، خوبی