| سوره 9 | سوره مبارکه التوبة | صفحه 188 |
|
| كَيْفَ يَكُونُ لِلْمُشْرِكِينَ عَهْدٌ عِنْدَ اللَّهِ وَعِنْدَ رَسُولِهِ إِلَّا الَّذِينَ عَاهَدْتُمْ عِنْدَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ ۖ فَمَا اسْتَقَامُوا لَكُمْ فَاسْتَقِيمُوا لَهُمْ ۚ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَّقِينَ (7) |
| چگونه مشرکان مى توانند نزد خدا و پيامبرش پيمانى داشته باشند پيمان همه آنان بى اعتبار است به جز کسانى از آنان که در کنار مسجدالحرام با ايشان پيمان بسته ايد و تاکنون به پيمان خود وفادار بوده اند ، پس تا هنگامى که به عهد خويش با شما پايدارند شما نيز به عهد خود با آنان پايدار بمانيد ، که پاى بندى به پيمان ، نشانگر تقواپيشگى است و خداوند تقواپيشگان را دوست مى دارد . (7) |
| كَيْفَ وَإِنْ يَظْهَرُوا عَلَيْكُمْ لَا يَرْقُبُوا فِيكُمْ إِلًّا وَلَا ذِمَّةً ۚ يُرْضُونَكُمْ بِأَفْوَاهِهِمْ وَتَأْبَىٰ قُلُوبُهُمْ وَأَكْثَرُهُمْ فَاسِقُونَ (8) |
| چگونه پيمان مشرکان محترم شمرده شود ، در صورتى که اگر بر شما چيره شوند نه حقّى از حقوق خويشاوندى را درباره شما رعايت مى کنند و نه به هيچ پيمانى که با آنان امضا کرده ايد وفادارند . شما را به زبان و با سخنان فريبنده خود خشنود مى کنند ولى دل هايشان از آنچه بر زبان مى آورند ابا دارد و بيشترشان از عهد و پيمان خود خارج شده اند . (8) |
| اشْتَرَوْا بِآيَاتِ اللَّهِ ثَمَنًا قَلِيلًا فَصَدُّوا عَنْ سَبِيلِهِ ۚ إِنَّهُمْ سَاءَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ (9) |
| آيات خدا را به کالاى کم بهاى دنيا فروخته اند و بدين کار مردم را از راه او باز داشته اند . راستى که بد کارى انجام مى داده اند . (9) |
| لَا يَرْقُبُونَ فِي مُؤْمِنٍ إِلًّا وَلَا ذِمَّةً ۚ وَأُولَٰئِكَ هُمُ الْمُعْتَدُونَ (10) |
| در حق هيچ مؤمنى هيچ يک از حقوق خويشاوندى را رعايت نمى کنند و به هيچ پيمانى که امضا کرده اند پاى بند نيستند . اينانند که به پيمان هاى شما تجاوز کرده و آنها را ناديده گرفته اند . (10) |
| فَإِنْ تَابُوا وَأَقَامُوا الصَّلَاةَ وَآتَوُا الزَّكَاةَ فَإِخْوَانُكُمْ فِي الدِّينِ ۗ وَنُفَصِّلُ الْآيَاتِ لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ (11) |
| پس اگر از شرک توبه کردند و احکام دين را پذيرفتند پس نماز به جاى آوردند و زکات پرداختند ، برادران دينى شما هستند و در تمام حقوق با ساير مؤمنان برابرند . ما آيات خود را به روشنى براى همه بيان مى کنيم و تنها مردم دانا از آن بهره مى برند . (11) |
| وَإِنْ نَكَثُوا أَيْمَانَهُمْ مِنْ بَعْدِ عَهْدِهِمْ وَطَعَنُوا فِي دِينِكُمْ فَقَاتِلُوا أَئِمَّةَ الْكُفْرِ ۙ إِنَّهُمْ لَا أَيْمَانَ لَهُمْ لَعَلَّهُمْ يَنْتَهُونَ (12) |
| و اگر گروهى از مشرکان پيمان هاى خود را که بر آنها سوگند ياد کرده اند پس از آن که بر آن عهد بستند ، شکستند و درباره دين شما زبان به بدگويى گشودند آنان پيشوايان کفر به شمار مى آيند و شما بايد با پيشوايان کفر پيکار کنيد ، چرا که آنان را هيچ پيمانى نيست ، باشد که از پيمان شکنى دست بردارند . (12) |
| أَلَا تُقَاتِلُونَ قَوْمًا نَكَثُوا أَيْمَانَهُمْ وَهَمُّوا بِإِخْرَاجِ الرَّسُولِ وَهُمْ بَدَءُوكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ ۚ أَتَخْشَوْنَهُمْ ۚ فَاللَّهُ أَحَقُّ أَنْ تَخْشَوْهُ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ (13) |
| آيا با قومى که پيمان هاى خود را شکستند و قصد بيرون راندن پيامبر را داشتند و نخستين بار آغازگر جنگ با شما بودند ، نمى جنگيد ؟ آيا از آنان مى ترسيد ؟ اگر مؤمنيد ]بايد براى شما آشکار باشد که[ خدا سزاواتر است که از او بترسيد . (13) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |