فرهنگ (هنر ، شعر ، ادبیات و ...) همه برای ترویج زیبایی ، دانایی و خوبی هستند

زیبایی و دانایی هر دو خوب هستند و خوب بودن برای همه ممکن است. خوب و شاد باشید

صفحه اصلی >> Cultural Part - بخش فرهنگي >> قرآن ترجمه الهی قمشه ای

قرآن ترجمه الهی قمشه ای

سوره 42

سوره مبارکه الشورى

صفحه 483
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
به نام خداوند بخشنده مهربان
حم (1)
حا ، ميم . (1)
عسق (2)
عين ، سين ، قاف . (2)
كَذَٰلِكَ يُوحِي إِلَيْكَ وَإِلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكَ اللَّهُ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ (3)
خداوند آن مقتدر حکيم بدين سان که اين سوره را وحى کرد ، به تو وحى مى فرستد ، و به کسانى از پيامبران که پيش از تو بودند نيز اين گونه وحى مى کرد . (3)
لَهُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ ۖ وَهُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ (4)
آنچه در آسمان ها و آنچه در زمين است از آنِ اوست ، پس حق اوست که از طريق وحى مردم را به بندگى خود فراخواند ، و اوست آن بلندمرتبه بزرگ که درخورِ پرستش است . (4)
تَكَادُ السَّمَاوَاتُ يَتَفَطَّرْنَ مِنْ فَوْقِهِنَّ ۚ وَالْمَلَائِكَةُ يُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَيَسْتَغْفِرُونَ لِمَنْ فِي الْأَرْضِ ۗ أَلَا إِنَّ اللَّهَ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ (5)
نزديک است آسمان ها در اثر عبور وحى ، از فرازشان يکى پس از ديگرى بشکافند ، و فرشتگان در حالى که به ستايش پروردگارشان مشغولند او را تسبيح مى گويند و از او مى خواهند که براى زمينيان آيينى مقرر کند و کسانى که آن را بپذيرند بيامرزد . بدانيد که خداست که آمرزنده و مهربان است . (5)
وَالَّذِينَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِهِ أَوْلِيَاءَ اللَّهُ حَفِيظٌ عَلَيْهِمْ وَمَا أَنْتَ عَلَيْهِمْ بِوَكِيلٍ (6)
و کسانى که غير او را سرپرستان خود قرار داده و به پرستش آنها پرداخته اند ، خدا از آنان بى خبر نيست . او بر شرک و ديگر گناهانشان نگهبان است و آنان را بدانها کيفر خواهد داد . پس تو اى پيامبر ، وکيل آنان نيستى و اعمالشان در اختيار تو نيست تا بتوانى آنان را به سرمنزل هدايت برسانى; پس مسئول رفتارشان نيز نخواهى بود . (6)
وَكَذَٰلِكَ أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ قُرْآنًا عَرَبِيًّا لِتُنْذِرَ أُمَّ الْقُرَىٰ وَمَنْ حَوْلَهَا وَتُنْذِرَ يَوْمَ الْجَمْعِ لَا رَيْبَ فِيهِ ۚ فَرِيقٌ فِي الْجَنَّةِ وَفَرِيقٌ فِي السَّعِيرِ (7)
و اين گونه ، قرآن را که به زبان تازى است به تو وحى کرديم تا مردم مکّه را که مرکز اين شهرهاست و نيز کسانى را که پيرامون آنند بيم دهى ، و آنان را از روز قيامت که همگان در آن روز گردآورى مى شوند و ترديدى در آن نيست ، بترسانى . آن روز مردم دو گروه اند; گروهى به بهشت درمى آيند و گروهى وارد آتش فروزان دوزخ مى شوند . (7)
وَلَوْ شَاءَ اللَّهُ لَجَعَلَهُمْ أُمَّةً وَاحِدَةً وَلَٰكِنْ يُدْخِلُ مَنْ يَشَاءُ فِي رَحْمَتِهِ ۚ وَالظَّالِمُونَ مَا لَهُمْ مِنْ وَلِيٍّ وَلَا نَصِيرٍ (8)
و اگر خدا مى خواست ، مردم را يک امّت قرار مى داد و همه را به بهشت يا دوزخ درمى آورد ، ولى سنّت خدا بر جدا ساختن آنان جارى شده است; هر که را بخواهد يارى مى دهد و به رحمت خود درمى آورد ، و اينان کسانى اند که ستمکار نيستند; اما ستمکاران را از يارى و رحمت خود محروم مى سازد تا وارد دوزخ شوند . در آن هنگام آنان سرپرست و ياورى ندارند که از آتش نجاتشان دهد . (8)
أَمِ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِهِ أَوْلِيَاءَ ۖ فَاللَّهُ هُوَ الْوَلِيُّ وَهُوَ يُحْيِي الْمَوْتَىٰ وَهُوَ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ (9)
آيا جز خداسرپرستانى گرفته و به پرستش آنها پرداخته اند ؟ تنها خداست که سرپرست آنان است و امورشان را برعهده دارد ، و تنها اوست که مردگان را حياتى دوباره مى بخشد و اوست که بر هر چيزى تواناست . (9)
وَمَا اخْتَلَفْتُمْ فِيهِ مِنْ شَيْءٍ فَحُكْمُهُ إِلَى اللَّهِ ۚ ذَٰلِكُمُ اللَّهُ رَبِّي عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَإِلَيْهِ أُنِيبُ (10)
و درباره هر چيزى اختلاف کرديد ، حکمش به خدا ارجاع مى شود . اى مردم ! عهده دار کارها خداوندى است که پروردگار من است . تنها بر او توکل کرده ام و در همه کارها به او رجوع مى کنم . (10)
صفحه آخرصفحه بعدصفحه 483صفحه قبلصفحه اول
(کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده)


انتخاب ترجمهانتخاب سورهبرو به صفحه 

اندیشه پاک
اگر مرادِ تو، ای دوست، بی‌مرادیِ ماستمرادِ خویش دگرباره من نخواهم خواست
اگر قبول کنی، ور برانی از بر خویشخلاف رأی تو کردن خلاف مذهب ماست
میان عیب و هنر پیش دوستانِ کریمتفاوتی نکند، چون نظر به‌عینِ رضاست
عنایتی که تو را بود اگر مُبَدَّل شدخلل‌پذیر نباشد ارادتی که مراست
مرا به هرچه کنی، دل نخواهی آزردنکه هرچه دوست پسندد به‌جای دوست، رواست #
بلا و زحمتِ امروز بر دل درویشاز آن خوش است که امیدِ رحمتِ فرداست *
* عرفا از جمله سعدی همواره اشاره به عدم نومیدی از رحمت الهی دارند برای مثال
مپندار از آن در که هرگز نبست، که نومید گردد برآورده دست
ذات حضرت حق بخشنده است و طبق آیات قرآن او رحمت را بر خود واجب نموده
پروردگارتان رحمت را بر خود واجب کرده است (آیه 54 سوره انعام)
حافظ نیز بارها به این موضوع اشاره دارد از جمله
لطف خدا بیشتر از جرم ماست ، نکته سربسته چه دانی خموش
اشاره و تاکید این بزرگان به عنوان انسان شناس و حکیم بر عدم نومیدی از رحمت الهی برطبق آیات قرآن برای این است که اولین مرحله بسیاری از مشکلات فردی و اجتماعی همین یاس و نومیدی است
همگان باید مراقب حرف و عمل خود باشند تا مردم را در مسیر نومیدی که در خلاف جهت خداست قرار ندهند که این عمل گاه عواقب جبران ناپذیری برای فرد و جامعه دارد

# ابیات مرتبط با این شعر
672670مشاهده متن کاملسعدی شیرازی (2019/09/12-02:00)




زیبایی ، حقیقت ، خوبی
سازمان محک - موسسه خیریه حمایت از کودکان مبتلا به سرطان زیبایی ، حقیقت ، خوبی