فرهنگ (هنر ، شعر ، ادبیات و ...) همه برای ترویج زیبایی ، دانایی و خوبی هستند

زیبایی و دانایی هر دو خوب هستند و خوب بودن برای همه ممکن است. خوب و شاد باشید

صفحه اصلی >> Cultural Part - بخش فرهنگي >> قرآن ترجمه مکارم شیرازی

قرآن ترجمه مکارم شیرازی

سوره 112

سوره مبارکه الاخلاص (توحید)

صفحه 604
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
به نام خداوند بخشنده بخشايشگر
قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ (1)
بگو: خداوند، يکتا و يگانه است، (1)
اللَّهُ الصَّمَدُ (2)
خداوندي است که همه نيازمندان قصد او ميکنند، (2)
لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ (3)
(هرگز) نزاد، و زاده نشد، (3)
وَلَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُوًا أَحَدٌ (4)
و براي او هيچگاه شبيه و مانندي نبوده است! (4)
سوره 113

سوره مبارکه الفلق

 
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
به نام خداوند بخشنده بخشايشگر
قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ (1)
بگو: پناه ميبرم به پروردگار سپيده صبح، (1)
مِنْ شَرِّ مَا خَلَقَ (2)
از شر تمام آنچه آفريده است، (2)
وَمِنْ شَرِّ غَاسِقٍ إِذَا وَقَبَ (3)
و از شر هر موجود شرور هنگامي که شبانه وارد ميشود، (3)
وَمِنْ شَرِّ النَّفَّاثَاتِ فِي الْعُقَدِ (4)
و از شر آنها که با افسون در گره ها ميدمند (و هر تصميمي را سست ميکنند)، (4)
وَمِنْ شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ (5)
و از شر هر حسودي هنگامي که حسد ميورزد! (5)
سوره 114

سوره مبارکه الناس

 
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
به نام خداوند بخشنده بخشايشگر
قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ (1)
بگو: پناه ميبرم به پروردگار مردم، (1)
مَلِكِ النَّاسِ (2)
به مالک و حاکم مردم، (2)
إِلَٰهِ النَّاسِ (3)
به (خدا و) معبود مردم، (3)
مِنْ شَرِّ الْوَسْوَاسِ الْخَنَّاسِ (4)
از شر وسوسهگر پنهانکار، (4)
الَّذِي يُوَسْوِسُ فِي صُدُورِ النَّاسِ (5)
که در درون سينه انسانها وسوسه ميکند، (5)
مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ (6)
خواه از جن باشد يا از انسان! (6)
صفحه آخرصفحه بعدصفحه 604صفحه قبلصفحه اول
(کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده)


انتخاب ترجمهانتخاب سورهبرو به صفحه 

اندیشه پاک
اگر مرادِ تو، ای دوست، بی‌مرادیِ ماستمرادِ خویش دگرباره من نخواهم خواست
اگر قبول کنی، ور برانی از بر خویشخلاف رأی تو کردن خلاف مذهب ماست
میان عیب و هنر پیش دوستانِ کریمتفاوتی نکند، چون نظر به‌عینِ رضاست
عنایتی که تو را بود اگر مُبَدَّل شدخلل‌پذیر نباشد ارادتی که مراست
مرا به هرچه کنی، دل نخواهی آزردنکه هرچه دوست پسندد به‌جای دوست، رواست #
بلا و زحمتِ امروز بر دل درویشاز آن خوش است که امیدِ رحمتِ فرداست *
* عرفا از جمله سعدی همواره اشاره به عدم نومیدی از رحمت الهی دارند برای مثال
مپندار از آن در که هرگز نبست، که نومید گردد برآورده دست
ذات حضرت حق بخشنده است و طبق آیات قرآن او رحمت را بر خود واجب نموده
پروردگارتان رحمت را بر خود واجب کرده است (آیه 54 سوره انعام)
حافظ نیز بارها به این موضوع اشاره دارد از جمله
لطف خدا بیشتر از جرم ماست ، نکته سربسته چه دانی خموش
اشاره و تاکید این بزرگان به عنوان انسان شناس و حکیم بر عدم نومیدی از رحمت الهی برطبق آیات قرآن برای این است که اولین مرحله بسیاری از مشکلات فردی و اجتماعی همین یاس و نومیدی است
همگان باید مراقب حرف و عمل خود باشند تا مردم را در مسیر نومیدی که در خلاف جهت خداست قرار ندهند که این عمل گاه عواقب جبران ناپذیری برای فرد و جامعه دارد

# ابیات مرتبط با این شعر
672670مشاهده متن کاملسعدی شیرازی (2019/09/12-02:00)




زیبایی ، حقیقت ، خوبی
سازمان محک - موسسه خیریه حمایت از کودکان مبتلا به سرطان زیبایی ، حقیقت ، خوبی